چیست در زمزمه ی مبهم آب؟
جیست در همهمه ی دلکش برگ؟
چیست در بازی آن ابر سپید،روی این آبی آرام بلند،که تو را می برد این گونه به ژرفای خیال؟ چیست در خلوت خاموش کبوترها؟
چیست در کوشش بی حاصل موج؟
چیست در خنده ی جام؟که تو چندین ساعت مات و مبهوت به آن می نگری؟
نه به ابر،نه به آب،نه به برگ،نه به این آبی آرام بلند،نه به آتش سوزنده که لغزید به جام،نه به این خلوت خاموش کبوترها،من به این جمله نمی اندیشم!
من مناجات درختان را هنگام سحر،رقص عطر گلی را با باد،نفس پاک شقایق را در سینه ی کوه،صحبت چلچله ها را با صبح ،نبض پاینده ی هستی را، در گندم زار،گردش رنگ و طراوت را در گونه ی گل،همه را می شنوم،می بینم!
من به این جمله نمی اندیشم!به تو می اندیشم!ای سراپا همه خوبی،تک و تنها به تو می اندیشم!
همه وقت،همه جا،من به هر حال که باشم به تو می اندیشم!
تو بدان این را تنها تو بدان تو بیا،
تو بمان با من تنها تو بمان
جای مهتاب به تاریکی شب ها تو بتاب!
من،فدای تو،
به جای همه ی گل ها تو بخند!
اینک این من که به پای تو در افتادم باز، ریسمانی کن از آن موی دراز،تو بگیر!تو ببند!تو بخواه!پاسخ چلچله ها را تو بگو.قصه ی ابر هوا را تو بخوان!تو بمان با من،تنها تو بمان!در دل ساغر هستی تو بجوش!من،همین یک نفس از جرعه ی جانم باقی ست،آخرین جرعه ی این جام تهی را
تو بنوش!
سلام
اره میدونم! خییییییییییییییییییییییییلیییییییییییییییییی وقته !
شاید بگین لااقل درش رو تخته کن!
نه نه نه نه نه......!
دلتون می اد ؟ چه طور گذشته ی پر بارش رو فراموش میکنین؟
حالا این نیومدنا رو بزارین به حساب پر مشغلگیم!
حالا دیگه واسه خودمون داریم میشیم مهندس!
از این به بعد ان شاء الله سعی میکنم بیشتر بیام !
تا بعد
یا علی(ع)
تا کي به تمناي وصال تو يگانه اشکم شود از هر مژه چون سيل روانه
خواهد که سرآيد غم هجران تو يا نه اي تيره غمت را دل عشاق نشانه
جمعي به تو مشغول و تو غايب ز ميانه
رفتم به در صومعه عابد و زاهد ديدم همه را پيش رخت راکع و ساجد
در ميکده رهبانم و در صومعه عابد گه معتکف ديرم و گه ساکن مسجد
يعني که تو را ميطلبم خانه به خانه
روزي که برفتند حريفان پي هر کار زاهد سوي مسجد شد و من جانب خمار
من يار طلب کردم و او جلوهگه يار حاجي به ره کعبه و من طالب ديدار
او خانه همي جويد و من صاحب خانه
هر در که زنم صاحب آن خانه تويي تو هر جا که روم پرتو کاشانه تويي تو
در ميکده و دير که جانانه تويي تو مقصود من از کعبه و بتخانه تويي تو
مقصود تويي، کعبه و بتخانه بهانه
بلبل به چمن زان گل رخسار نشان ديد پروانه در آتش شد و اسرار عيان ديد
عارف صفت روي تو در پير و جوان ديد يعني همه جا عکس رخ يار توان ديد
ديوانه منم، من که روم خانه به خانه
عاقل به قوانين خرد راه تو پويد ديوانه برون از همه آئين تو جويد
تا غنچهء بشکفتهء اين باغ که بويد هر کس به بهاني صفت حمد تو گويد
بلبل به غزل خواني و قُمري به ترانه
بيچاره بهايي که دلش زار غم توست هر چند که عاصي است ز خيل خدم توست
اميد وي از عاطفت دم به دم توست تقصير "خيالي" به اميد کرم توست
يعني که گنه را به از اين نيست بهانه
.........
تنها تر از همیشه
جام می ام تهی است
جام غمم پر است
وز جام دل مپرس
کین جام را به سنگ صبوری شکسته ام!
.....................فریدون مشیری
یا حسین(ع)
سلام
تازگی ها وقتی حد دلم رو به سمت همین نزدیکی ها میل میدم جوابی جز ابهام دریافت نمی کنم!
تکلیف چیه نمیدونم!
شاید جوابم رو باید از انتگرالی که امروز باهاش خیلی حرکتا رو کنترل کردم بدست بیارم ! یعنی یه جاهایی خودم رو برسونمبه یه مرحله قبل تر و چیزای اتفاق افتاده رو ولش کنم یا اینکه همه چیز رو به یه مسیر مشخص و جهت دار ختم کنم!
حالا تو این همه گیجی ! وقتی بخوای به سوالای معلوم نیست چه خبره ی دیفرانسیل جواب بدی و تستاشو بزنی میمونی که با این بی حوصلگی چقد میتونی براش وقت بزاری !
با تمام این حرفا و با این وقت کم ! تو تمام افکارم تنها جوابی که به ذهنم میرسه واسه یه درس خوندن و برنامه ریزی خوب ! همون نمیدونمه !
................................................!
یا حسین(ع)
به نام خدا
سلام
ماه رمضونتون مبارک!
.............................................
......................................................
به حضرت موسي (ع) وحي شد كه شش چيز را در شش جاي قرار دادم، مردم در ششجاي ديگر به دنبال آن ميگردند:
۱-من آسايش را در بهشت خلق كردم، مردم در دنيا به دنبال آن ميگردند.
۲- من رفعت و بزرگي را در تواضع قرار دادم، مردم در تكبر آن را ميجويند.
۳- من عزت را در بيداري شب قرار دادم، مردم در دربار سلاطين طلب ميكنند.
۴- من دعاي مستجاب را درغذاي حلال قرار دادم، مردم در سروصدا دنبال ميكنند.
۵- من علم را در غربت قرار دادم، مردم در وطن جستوجو ميكنند.
۶- من رضاي خود را مخالفت با هواي نفس قرار دادم، مردم در تبعيت از نفس ميطلبند.
.........................
موفق باشید!
تو لحظه هاتون: التماس دعا!
یا حسین(ع)!
به نام خدا
سلام
........................................
این مطلب رو یه جا خوندم گفتم بد نیست اینجا هم بزارم!
:
چقدر خنده داره که يک ساعت عبادت به درگاه الهي دير و طاقت فرسا ميگذره ولي 60 دقيقه بازي يک تيم فوتبال مثل باد مي گذره!
چقدر خنده داره که يه ساعت عبادت طولاني به نظر مياد اما يه ساعت فيلم ديدن به سرعت ميگذره!
چقدر خنده داره که وقتي مسابقه ورزشي تيم محبوبمان به وقت اضافه مي کشه لذت مي بريم و از هيجان تو پوست خودمون نمي گنجيم اما وقتي که مراسم دعا و نيايش طولاني تر از حدش مي شه شکايت مي کنيم و آزرده خاطر مي شيم!
چقدر خنده داره که خوندن يه صفحه دعا سخته اما خوندن 100 صفحه از پرفروشترين کتاب رمان دنيا آسونه!
چقدر خنده داره که سعي ميکنيم رديف جلو صندلي هاي يک کنسرت يا مسابقه رو رزو کنيم اما به آخرين رديف يک مکان مذهبي تمايل داريم!
چقدر خنده داره که براي عبادت و نيايش هيچ وقت زمان کافي دربرنامه روزمره خود پيدا نمي کنيم اما براي بقيه برنامه ها رو سعي مي کنيم تو آخرين لحظه هم که شده انجام بديم!
چقدر خنده داره که شايعات روز نامه ها رو به راحتي باور مي کنيم اما معجزات الهي رو به سختي باور مي کنيم!
چقدر خنده داره که همه مردم مي خوان بدون اينکه به چيزي اعتقاد پيدا کنند و يا کاري در راه خدا انجام بدن به بهشت برن!
چقدر خنده داره که وقتي جوکي رو از طريق پيام کوتاه و يا ايميل به ديگران ارسال مي کنيد به سرعت آتشي که در جنگلي انداخته شود همه جا را فرا مي گيرد اما وقتي که سخن و پيام الهي رو مي شنويد دو برابر در موردگفتن و يا نگفتن اون فکر مي کنيد!
خنده داره. اينطور نيست؟!
داريد مي خنديد؟
داريد فکر مي کنيد؟
اين حرفارو به گوش بقيه هم برسونيد و ازخداوند سپاسگذار باشيد که او خداي مهربان و دوست داشتني است.
...................................................................
البته همه ی اینا به نظر من گریه داره تا خنده دار!
گریه که چه عرض کنم !
یا حسین(ع)!
و به قول همه ی اونایی که میدونستن چقدر دوست دارم برم :
بالاخره رفتم!
بله! و بالاخره رفتم !
همش یه خواب ! یه رویا!
چقدر شیرین!
واقعا توصیفش خیلی سخته!
ان شاء الله خدا قسمت همه بکنه!
..........
یا حسین(ع)!
سلام
راستش مطلب جدیدی ندارم با اینکه بعد این همه وقت اومدم
فقط اومدم که اومده باشم
و بگم که هستم!
موفق باشید
یا حسین(ع)!
.........................
ترا من زهر شیرین خوانم ای عشق
که نامی خوش تر از اینت ندانم
وگر-هر لحظه- رنگی تازه گیری
به غیر از "زهر شیرینت" نخوانم
تو زهری زهر گرم سینه سوزی
تو شیرینی که شور هستی از توست
شراب جام خورشیدی که جان را
نشاط از تو غم از تو شادی از توست
به اسانی مرا از من ربودی
درون کوره ی غم ازمودی
دلت اخر به سرگردانیم سوخت
نگاهم را به زیبایی گشودی
بسی گفتند:"دل از عشق بر گیر!
که نیرنگ است و افسون است و جادوست!"
ولی ما دل به او بستیم و دیدیم
که این زهر است اما!...نوشداروست!
چه غم دارم که این زهر تب الود
تنم را در جدایی می گدازد
از ان شادم که در هنگامه ی درد
غمی شیرین دلم را می نوازد
اگر مرگم به نامردی نگیرد
مرا مهر تو در دل جاودانی است
وگر عمرم به ناکامی سر اید
ترا دارم که مرگم زندگانی است.
.............................فریدون مشیری
